Hebben we nog politici nodig?

Hebben we nog politici nodig?

De verkiezingen zijn al lang verleden tijd en de stemmen zijn geteld. De tweede informateur is benoemd en hard aan het werk. En toch spelen dezelfde personen de hoofdrollen in de ontwikkelingen na die verkiezingen als in de verkiezingen uit het verleden.
De meerderheid van politici wordt gevormd door advocaten en mensen met een academische titel in politieke richtingen. Of deze mensen een gewone rol zouden kunnen spelen in het bedrijfsleven kan worden betwijfeld. Zeker is dat de meerderheid van onze politici geen baan zouden kunnen krijgen als uitzendkracht in een fabriek of met een nul-uren contract als verpleegkundige of verzorgende.

Het wordt hoog tijd dat we bij verkiezingen zelf gaan zoeken naar gekwalificeerde kandidaten, zonder ons te laten misleiden door de topmannen, en soms topvrouwen, van de grootste politieke partijen. Ook moeten we ons niet meer laten omkopen door de kandidaten met het meeste geld of de beste reclamespotjes.

We hebben leiders nodig, geen politieke partijen die zijn gestoeld op gedachtegangen en ideologieën uit het verleden. We hebben leiders nodig met een breed scala aan werkende, echte ervaring die discretie en een goed beoordelingsvermogen bezitten. We hebben leiders nodig die niet constant bezig zijn verdeeldheid te scheppen volgens ouderwetse partijprincipes. We hebben leiders nodig die begrijpen dat regeren betekend het scheppen van verbindingen, coalities als je dat woord wilt gebruiken. We hebben leiders nodig met sterke management eigenschappen, maar zonder de trots, valse trots, die daar vaak een gevolg van is.

Met ander woorden, we hebben leiders nodig, verkozen vertegenwoordigers, die niet het status quo vertegenwoordigen.

Het is geen geheim dat vele kiezers, in eigen land maar ook daarbuiten, het vertrouwen in de politiek allang verloren hebben. Daarbij maakt het niet uit van welke partij ze zijn of welke politieke richting ze vertegenwoordigen. Ze zijn in de meeste gevallen niet in staat gebleken problemen op een juiste manier te anticiperen, hun antwoorden en reacties op actuele situatie is langzaam en vol beschuldigingen aan het adres van anderen. In plaats van verantwoordelijkheid te nemen en oplossingen aan te dragen, bedenken ze vaak halve waarheden en onwaarheden om een probleem uit de weg te gaan. En politici denken ook nog dat wij, de gewone kiezers, niet slim genoeg zijn om de waarheid te zien.

De verkozen hoofdrolspelers in de politiek moeten eindelijk eens wakker worden en begrijpen dat we genoeg hebben van die onzin. En de kiezers moeten wakker worden, moeten begrijpen dat we leiders nodig hebben, geen politici.

Nederland heeft nu de unieke mogelijkheid een omslag te maken naar een realistisch leiderschapsconcept dat niet terugkijkt naar het verleden, toen de adel de wet stelde, zonder rekening te houden met de onderdanen. Of dat niet terugkijkt naar politieke denkbeelden uit het verleden. Er is een omslag nodig naar een leidinggevende groep mensen die werkelijk het volk vertegenwoordigen. Die in opdracht van het volk de gang van zaken besturen, en niet in opdracht van een kleine, politieke minderheid.

Er moet dus een zakenkabinet gevormd worden, met bestuurders en ministers die weten waar ze over praten. Niet omdat ze een academische titel hebben en uit een rijke familie stammen, maar omdat ze leiding kunnen geven. Een minister van volksgezondheid die de bedrijfstak geen warm hart toedraagt heeft in een dergelijk kabinet geen plaats, net zo min als een premier die zo ver van de werkelijkheid af staat als de huidige.

Herman Tjeenk Willink heeft bij zijn vijfde informatieopdracht een unieke kans. Als minister van Staat en alom erkend arbiter op het gebied van de politiek kan hij zijn informatieopdracht vervullen door te gaan zoeken naar gekwalificeerde leiders. Hij heeft de mogelijkheid het eeuwenoude spelletje van politiek touwtjes trekken, gesjoemel in achterkamertjes en het warm houden van elkaars stoelen te doorbreken en echte leiders aan het hoofd van de Nederlandse Staat voor te stellen. Met zijn brede kennis op het gebied van het bestuur en de politiek moet het hem duidelijk zijn dat het niet meer werkt. Dat Nederlanders het niet meer pikken. En met zijn brede kennissenkring heeft hij als geen ander de mogelijkheid de juiste keuzes te maken.

Leiders uit het zakenleven, bestuurders in Nederland en daarbuiten moeten eindelijk inzien dat politici niet meer van deze tijd zijn. Dat mensen die alleen maar op het pluche willen blijven zitten, met het zogenaamde ‘motorblok’ als nieuwste politieke drogreden, geen plaats hebben in het College van Leiders in Nederland. Maar die leiders moeten ook zelf naar voren stappen en mensen als ambtenaren en echte leidinggevenden, de koning en de huidige informateur duidelijk maken dat het zo niet langer kan. We hebben geen politici meer nodig, we hebben bestuurders nodig.

Foto:Creative Commons CC0 1.0 Universele Public Domain Dedication.

Advertisements
Oordeel: Monsanto’s activiteiten hebben negatieve gevolgen voor de mensenrechten

Oordeel: Monsanto’s activiteiten hebben negatieve gevolgen voor de mensenrechten

20.04.2017 – The Hague, Netherlands – Pressenza München

Screenshot_Monsanto-Tribunal-720x405

Op dinsdag 18 april hebben de vijf international rechters van het Monsanto Tribunaal hun oordeel gepresenteerd. Ze zijn tot een belangrijke conclusie gekomen, zowel over het gedrag van Monsanto als over de noodzakelijke ontwikkelingen op het gebied van de international wetgeving.
De rechters komen tot de conclusie dat Monsanto zich heeft beziggehouden met praktijken die een negatief effect hebben gehad op het recht op een gezonde omgeving, het recht op voedsel en het recht op gezondheid. Bovendien heeft het gedrag van Monsanto een negatief effect op het recht op de vrijheid die noodzakelijk is voor wetenschappelijk onderzoek. Dit zijn erg belangrijke en goed gefundeerde legale conclusies die heel behulpzaam kunnen zijn voor de slachtoffers van Monsanto over de hele wereld.

De rechters concluderen ook dat ondanks de ontwikkeling van veel instrumenten om het milieu te beschermen, er een gat blijft bestaan tussen de toezeggingen en de werkelijkheid van de bescherming van het milieu. Internationale wetgeving moet verbeterd worden om het milleu beter te beschermen en zou de misdaad van ecocide moeten bevatten. Het Tribunaal concludeert dat als een dergelijke misdaad van ecocide erkend zou zijn door de international wetgeving, dan zouden de activiteiten van Monsanto mogelijk onder de misdaadcategorie van ecocide vallen.
Tenslotte, in het derde en laatste deel van het advies, concentreert het Tribunaal zich op de steeds groter wordende afstand tussen de international wetgeving aangaande de mensenrechten en bedrijfsaansprakelijkheid. Het Tribunaal adviseert de Verenigde Naties ten sterkste zich ervan te verzekeren dat de mensenrechten en de rechten van het milleu beschermd worden door de (internationale) wetgeving en niet herroepen worden door handelsovereenkomsten. Het zou mogelijk gemaakt moeten worden multinationale bedrijven de vervolgen in het Internationale Strafhof (International Criminal Court).
De volledige tekst en de samenvatting van het advies, gepresenteerd door de rechters van het Monsanto Tribunaal in Den Haag kunt u hier vinden: http://www.monsanto-tribunal.org/conclusions

Meer artikelen over het Monsanto Tribunaal: https://www.pressenza.com/2016/10/monsanto-tribunal-hague-big-step-world-movement-food-sovereignty/

Bron foto: Monsanto Tribunal on YouTube / screenshot

 

 

De Amerikanen hebben de op een na grootste bom op ISIS gegooid.

De Amerikanen hebben de op een na grootste bom op ISIS gegooid.

MOAB

De GBU-43/B Massive Ordnance Air Blast, ook bekend als “mother of all bombs” (moeder van alle bommen) of MOAB is de grootste niet nucleaire bom die de militairen van de Verenigde Staten ooit gebruikt hebben.
Het beest weegt Elf ton en werd voor het eerst uitgeprobeerd in 2003, maar de bom is zo krachtig dat zelfs de Amerikanen hem nooit gebruikt hebben. Dat wil zeggen tot afgelopen donderdag, toen een MC-130 vliegtuig er een afwierp boven een network van grotten en gangen dat door ISIS gebruikt wordt. Volgens inlichtingen van Afghaanse militaire bronnen kwamen er 36 ISIS-strijders om het leven maar er zijn geen aanwijzingen voor burgerslachtoffers.
De grote vraag is natuurlijk; valt de beslissing om MOAB te gebruiken onder het hoofdstuk typische Trump besluiten of is er misschien meer aan de hand? Betekend het dat ISIS een grotere bedreiging vormt dan eerder werd aangenomen? Is President Trump alleen maar bezig zijn verkiezingsbeloften te vervullen aangaande ISIS. Stuurt Trump een boodschap naar landen als Noord Korea, een boodschap over hoe serieus de Verenigde Staten zijn met hun dreigingen aan het adres van dergelijke dictatoren?

C130De specialisten op het gebied van wapens en buitenlandse politiek zijn het niet vaak met elkaar eens, maar in dit geval toch wel. De algemene indruk is dat hier sprake was van een zuiver militaire besluitvorming, zuiver en alleen gebaseerd op de situatie in het veld, in Afghanistan. De bom was dan wel de grootste ooit maar er was verder eigenlijk niets bijzonders aan de hand.

President Trump zal het vast gaan ontkennen om zijn eigen trots een beetje te strelen, maar de beslissing werd genomen zoals het eigenlijk hoort, door een generaal. Generaal John Nicholson, commandant van de troepen van de VS in Afghanistan. De mening van de experts word ook gevormd door het feit dat de aanwezigheid van ISIS in Afghanistan zich uitstekend leent voor het gebruik van de grootste conventionele bom
Er bestaat maar weinig vertrouwen in de logica achter beslissingen van Donald Trump, maar de speculaties dat dit een pokerspel op persoonlijk niveau zou zijn is in dit geval niet terecht.

Ik weet niet of het een boodschap bevat; het maakt ook niets uit of het dat nu wel of niet doet,” Volgens de president afgelopen donderdag, “
Het was nog een erg succesvolle missie.”

Het is op dit moment eigenlijk veel belangrijker de andere aspecten van de aanval te analyseren. Werd het doel van de aanval bereikt of niet? Waren de rapporten aangaande de burgerslachtoffers correct of wishful thinking. Waren er maatregelen van kracht om het risico op burgerslachtoffers en schade aan gebouwen of goederen te beperken? Was de aanval in proportie met de dreiging en was de militaire waarde van de aanval het risico op en voor burgerslachtoffers waard?
Op die vragen zal voorlopig nog geen antwoord mogelijk zijn, alleen al omdat het tijd kost de benodigde informatie te vergaren en de bom is net een dag geleden afgeworpen. Maar het eenvoudige feit dat er een bom werd gebruikt die groter was dan normaal hoeft nog niet te betekenen dat er iets bijzonders aan de hand is of dat er iets achter steekt.

De MOAB is niet alleen heel krachtig, maar ook heel groot. MOAB kun je niet zo maar onder de vleugel van een gevechtsvliegtuig hangen en zelfs een gewone bommenwerper is eenvoudig niet krachtig genoeg. Er is een speciaal vrachtvliegtuig voor nodig om de MOAB te vervoeren en af te werpen. De MC130 is zo’n vrachtvliegtuig voor militaire doeleinden. Vrachtvliegtuigen lopen meer risico geraakt te worden door luchtafweer geschut dan bommenwerpers, en dan vooral door luchtafweer raketten. Bij het gebruik van MOAB zijn dus meer risico’s verbonden dan bij het gebruik van normale bommen.

De MOAB is ontworpen om een heleboel doel te vernietigen, aar heft zo goed als geen effect op lagere diepten, daar is weer een andere bom voor, de Massive Ordnance Penetrator (MOP), de enige bom van de Verenigde Staten die groter is dan de MOAB, en die is ook nog nooit gebruikt. De MOP is ontworpen om versterkte tunnels en ondergrondse installaties te vernietigen, de MOAB wordt gebruikt tegen doelen op het oppervlak van de aarde of net daaronder, zoals grotten dus.
De radius van de explosie is ongeveer anderhalve kilometer. Dat wil niet zeggen dat alles binnen die radius ook volledig vernietigd wordt. Het betekend dat alles binnen die radius gevolgen ondervindt van de explosie. Hoe groot die gevolgen zijn is afhankelijk van de afstand van de explosie en van eventuele bescherming die het landschap biedt.

Zo kunnen gebouwen op een kilometer van de explosie op een plaats nog gewoon overeind blijven en op een andere locatie volledig verdwijnen.
Die twee factoren bij het gebruik van MOAB, het vrachtvliegtuig en het feit dat MOAB structuren op het oppervlak kan vernietigen zorgen er voor dat MOAB niet vaak ingezet wordt. Sinds 2003 is het Amerikaanse leger eigenlijk alleen aar betrokken geweest bij acties in stedelijke gebieden en acties die betrekking hadden op kleinere troepenconcentraties.

Dat is geen optimale situatie voor het inzetten van MOAB omdat er een groot gevaar bestaat voor ongewenste schade en burgerslachtoffers.
De plaat van het bombardement lag in het Achin District, een landbouwgebied op de grens met Pakistan. Als de militaire bronnen van de VS gelijk hebben, en er zijn nog geen bewijzen in het voor- of tegendeel dan zat er een groter aantal ISIS-strijders in het stelsel van gangen en grotten in een afgelegen deel van Afghanistan, eigenlijk ideaal voor het gebruik van de MOAB.

Het is natuurlijk makkelijk je leest in de krant dat de VS een grote bom hebben afgeworpen op ISIS in Afghanistan, dus de VS maakt zich zorgen over ISIS in Afghanistan. Maar dat kan leiden tot verkeerde conclusies. Er ligt, behalve in het onmiddellijke effect op de omgeving, geen strategisch voordeel in het gebruik van een grotere bom met meer explosief vermogen. Er valt ook op het eerste gezicht geen politiek voordeel te ontdekken voor Trump, behalve de indruk die het misschien maakt op Kim Young Un.
ISIS is al aan het verliezen, aan manschappen en bezet gebied dus er kan geen sprake zijn van een inzet op een hoger plan door de VS. Het betekend waarschijnlijk niets meer en niets minder dan dat de VS achter ISIS aan gaat.

Ook een vergelijking met een nucleaire bom gaat hier niet op. MOAB is groot, en dat is alles. Het is en blijft een conventionele bom en het explosieve vermogen of het effect op mensen, dieren of vastgoed is niet te vergelijken met het effect van een atoombom. Het explosieve effect van MOAB is elf ton, vergeleken met de vijftien kiloton van de bom op Hiroshima.

De speculerend artikelen die in vooral de Amerikaanse pars te lezen zijn, en die natuurlijk op de bekende websites van de sociale media eindeloos herhaald een doorgestuurd worden, zijn niet echt goede bronnen om uw mening mee te vormen. Oorlog is geen spelletje dat zich op een beeldscherm afspeelt en geen werkelijk effect heeft op het echte leven. Er is een bom geworpen op mensen en die mensen zijn nu dood. Nu moeten de vragen gesteld worden die we altijd aan onze soldaten zouden moeten stellen: wie waren de doden, moesten ze beslist dood en was een bom die miljoenen dollars gekost heeft de beste manier om die mensen te doden?

De laatste strohalm voor Maduro?

De laatste strohalm voor Maduro?

Venezuela heeft een stap genomen die het land verder weg van de democratie zal leiden. Hoewel het niet de eerste keer is in de wereld mag de stap toch bijzonder genoemd worden. Het Hooggerechtshof heeft een uitspraak gedaan die bijna alle macht aan Nicolas Maduro geeft en die het land dichter bij een confrontatie met haar buurlanden zal brengen. Het Hooggerechtshof heeft alle legislatieve macht naar zich toe getrokken om te voorkomen dat het parlement stappen kan zetten om Maduro af te zetten.
De rechters besloten dat de wetgevende kamer in minachting van het Hof handelde omdat ze pogingen om de economie van Venezuela weer op de been te krijgen zouden tegenhouden. Maar parlementsleden van de oppositie zeggen dat de uitspraak door de rechters een stap dichter bij de absolute dictatuur is.
Peru heeft haar ambassadeur in Caracas teruggeroepen uit protest tegen de uitspraak en wil verdere stappen nemen om Venezuela uit de Organisatie van Amerikaanse Staten, de OAS te zetten.
De Verenigde Staten hebben de uitspraak om de macht te grijpen scherp veroordeeld.
President Nicolas Maduro verloor de controle over het Congres in december 2015. De kiezers, die duidelijk toonden het niet eens te zijn met de geweldige inflatie in het land, de toenemende armoede en het tekort aan medicijnen en basis-voedingsmiddelen, brachten de regerende Verenigde Socialistische Partij van Venezuela zware verliezen toe in de verkiezingen.

Sindsdien zweven de relaties tussen regering en parlement ergens tussen spannend en een open conflict. In het afgelopen jaar heeft de regering een poging om een referendum te houden om de president af te zetten gefrustreerd. Het resultaat waren protesten in de straten van Caracas en andere steden.
Ook het Vaticaan heeft geprobeerd de twee partijen in het conflict aan de onderhandelingstafel te brengen, maar de onderhandelingen werden in november 2016 afgebroken toen de economie een neerwaartse spiraal in dook, en buiten alle controle viel.
Julio Borges, de president van de Legislatieve Assemblee van Venezuela heeft gezegd dat de uitspraak van het Hooggerechtshof Maduro in feite het recht geeft alleen te regeren. ‘Maduro is nu de nationale assemblee,’ volgens Borges.
Gerardo Fernández, een professor in constitutionele wetgeving aan de Andrés Bello Katholieke Universiteit in Caracas, heeft gezegd dat de uitspraak bewijst dat er geen scheiding meer is tussen de legislatieve, de uitvoerende en de rechtelijke machten in Venezuela.
Venezuela bevindt zich in de randgebieden van de democratie, boven en buiten de wet, en een dictatuur is een feit.
De Secretaris Generaal van de OAS, Luis Almagro, heeft de regering van Maduro er van beschuldigd een zogenaamde zelf-coup te hebben gepleegd, een term die ook gebruikt werd om het grijpen van de macht door toen president van Peru, Alberto Fujimori te beschrijven.
Leiders van de oppositie roepen nu op tot een golf van demonstraties in de straten. Maar er bestaat de vrees dat protesten zullen uitmonden in een herhaling van het dodelijke geweld dat ook gezien werd in recente protestmarsen.
Freddy Guevara van de politieke beweging Voluntad Popular, de partij van de oppositieleider Leopoldo López, die in de gevangenis zit, heeft gezegd dat de uitspraak het bewijs is dat de regering van Maduro op instorten staat. “We moeten wakker worden en ons voordeel halen uit deze deplorabele stap van het regiem door te organiseren en de geest van ongebroken democratische tegenstand uit het slop te tillen.”
Maar ook de andere kant heeft een stem, en die legt de schuld duidelijk bij de eigenwijze houding van het parlement. Het land was, volgens de sprekers voor de regering, verlamd door het blokkeren van het budget voordat de einde-jaar rekening kon worden opgemaakt en gepresenteerd.
“Dit werd veroorzaakt door het extremisme van de constitutionele kamer, die de functies van de legislatuur vernietigde,” zei Rocío San Miguel, president van de NGO Burgerwacht over Veiligheid, Defensie en de Militairen.
Maduro zegt dat hij het slachtoffer is van een “Onconventionele oorlog die de Verenigde Staten voert om grip te krijgen op de geweldige oliereserves van Venezuela.”
Maar hij heeft wel toegegeven dat zijn land in een crisis verkeerd door bij de Verenigde Naties om hulp te vragen om de voorraden aan medicijnen aan te vullen, die volgens plaatselijke artsen gevaarlijk laag zijn.
De economische, politieke en humanitaire crisis heft een impact ver buiten de grenzen van Venezuela. De spanning met het buurland Colombia is duidelijk toegenomen en Brazilië moet het probleem van steeds meer vluchtelingen weerstaan. Het toenemende aantal Venezolanen dat de Dominicaanse Republiek opzoekt om werk te vinden is ook daar een probleem.
Ook de OAS zorgt voor spanningen, met name door het besluit van Almagro om het democratische charter van de beweging in kracht te zetten en te proberen Venezuela het lidmaatschap te ontzeggen voor inbreuken op de mensenrechten.
Mexico, Paraguay en Argentinië zijn onder anderen voor een dergelijke actie, maar Bolivia, Cuba en Venezuela zijn daar tegen.
Er is nog geen actie ondernomen, maar Argentinië, Brazilië, Canada, Chili, Colombia, Costa Rica, de Verenigde Staten, Guatemala, Honduras, Mexico, Panama, Paraguay, Peru en Uruguay hebben Venezuela opgeroepen nieuwe verkiezingen te houden.